Zawiadomienie ma nastąpić niezwłocznie, najpóźniej w ciągu 24 godzin od stwierdzenia utraty.
Od kiedy biegnie termin?
Art. 25 ustawy odnosi termin do stwierdzenia utraty. Zawiadamia się Policję, a w przypadku żołnierza zawodowego odpowiedni organ Żandarmerii Wojskowej. Określenie „niezwłocznie” oznacza, że 24 godziny nie są czasem na spokojne odłożenie sprawy. To granica maksymalna. Informację należy przekazać, gdy tylko jest to możliwe po stwierdzeniu zdarzenia.
Zawiadomienie i odpowiedzialność to osobne kwestie
Art. 18 ust. 1 przewiduje cofnięcie pozwolenia w razie naruszenia obowiązku zawiadomienia o utracie. Sama przyczyna utraty może być oceniana odrębnie. Nieumyślna utrata broni pozostającej zgodnie z prawem w dyspozycji jest opisana w art. 263 § 4 Kodeksu karnego. Wykonanie jednego obowiązku nie rozstrzyga automatycznie wszystkich następstw zdarzenia.
Utrata to nie to samo co porzucenie
Ustawa i Kodeks karny rozróżniają różne zachowania. Porzucenie broni lub amunicji pozostającej w dyspozycji jest opisane w art. 50 ustawy. Nie można więc dobierać przepisu wyłącznie na podstawie tego, że broń przestała znajdować się u posiadacza. Przy nauce zapamiętaj najpierw obowiązek zawiadomienia, a dopiero potem osobne przepisy o sankcjach.
Źródła i dalsza lektura
Opracowanie redakcyjne z odnośnikami do źródeł. Nie jest oficjalnym materiałem PZSS ani recenzją instruktorską.
Ustawa o broni i amunicji — tekst jednolity, Dz.U. 2024 poz. 485 ↗Kodeks karny — art. 263 § 4 ↗